مقدمه و اهداف: بدعملکردی دریچه کامی-حلقی معمولا در بیماران با شکاف کام ترمیم شده گزارش می شود. به منظور درمان بدعملکردی کامی-حلقی در بیماران با گپ کوچک، درمان های رفتار درمانی پیشنهاد می شود. درمان با استفاده از دستگاه فشار هوای مثبت مداوم به عنوان یک درمان رفتاری، با استفاده از فشار هوای مثبت مداوم طی تکالیف گفتاری می تواند موجب افزایش قدرت عضلات کام و به دنبال آن انسداد کامل دریچه در بیماران با گپ کوچک دریچه گردد. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر مداخله CPAP Therapy بر متغیرهای پرخیشومی و آشفتگی خیشومی گفتار در بیمار مبتلا به شکاف کام با گپ کوچک دریچه کامی-حلقی می باشد. مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع تک آزمودنی با مدل A-B-A بود که در آن تاثیر CPAP Therapy روی گفتار یک پسر 8 ساله با شکاف کام ترمیم شده و گپ کوچک دریچه کامی-حلقی با علائم گفتاری پرخیشومی و آشفتگی خیشومی بررسی شد. کودک تحت 48 جلسه مداخله فشار هوای مثبت مداوم در طول دو ماه قرار گرفت. ارزیابی های ادراکی جهت تعیین شدت متغیرهای پرخیشومی و آشفتگی خیشومی در فازهای خط پایه، مداخله و پیگیری انجام گرفت. داده ها با روش تحلیل دیداری و با استفاده از تعیین شاخص تفاوت میزان بهبودی تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: مداخله CPAP درمانی منجر به کاهش دو درجه ای شدت پرخیشومی شد که یک درجه در فاز مداخله و یک درجه در فاز پیگیری صورت گرفت و این کاهش تا پایان مطالعه حفظ گردید. اثر مداخله بر متغیر آشفتگی خیشومی بدین صورت بود که در فاز مداخله دو درجه کاهش یافت و به سطح طبیعی رسید و این کاهش در فاز پیگیری نیز حفظ گردید. شاخص اندازه اثر برای هر دو متغیر 75/0 به دست آمد. نتیجه گیری: پژوهش حاضر نشان داد که مداخله فشار هوای مثبت مداوم با استفاده از تمرینات مقاومتی در طول گفتار، می تواند موجب قوی شدن عضلات دریچه کامی-حلقی گردیده و منجر به کاهش شدت پرخیشومی و آشفتگی خیشومی در گفتار بیمار با گپ کوچک دریچه کامی-حلقی گردد.

زمینه و هدف یکی از مشکلات بزرگ سلامتی آپنه انسدادی خواب است. هدف مطالعه حاضر تعیین اثر تهویه مداوم با فشار مثبت (CPAP) بر عملکرد دیاستولیک بطن چپ در بیماران مبتلا به آپنه خواب انسدادی (OSA) می باشد. روش بررسی مطالعه از نوع کار آزمایی بالینی نیمه تجربی می باشد. در این مطالعه 32 بیمار که OSA و اختلال عملکرد دیاستولیک بطن چپ را به طور هم زمان دارند با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. بر اساس نتایج پلی سومنوگرافی و اکوکاردیوگرافی بیماران تحت یک دوره 3 و 6 ماهه استفاده از CPAP قرار می گیرند، قبل و بعد از ماه سوم و ششم ازنظر عملکرد دیاستولیک بطن چپ تحت اکوکاردیوگرافی قرار گرفتند. یافته ها نتایج ارزیابی پارامترهای عملکرد دیاستولیک بطن چپ در ابتدای مطالعه، ماه سوم و ماه ششم درمان با CPAP نشان می دهد، میانگین سرعت پر شدن دیررس بطن در طی فاز دیاستول (Peak A)، در ماه سوم و ماه ششم درمان نسبت به قبل از درمان به طور معنی داری کوچک تر شده است. مقادیر میانگین سرعت پر شدن زودرس بطن در طی فاز دیا ستول (Peak E)، نسبت پر شدن زودرس به دیررس بطن در طی فاز دیاستول (E/A ratio) و موج ''e (سرعت ابتدای دیاستول آنولوس میترال) در ماه سوم و ماه ششم درمان نسبت به قبل از درمان به طور معنی داری افزایش یافته است (0/05>P). نتیجه گیری نتایج این مطالعه نشان داد، پارامترهای عملکرد دیاستولیک بطن چپ بهبود یافت و استفاده از CPAP می تواند موجب بهبود عملکرد بطن چپ در بیماران مبتلا به OSA می باشد.

زمینه و هدف: در بین روش های حمایت تنفسی، فشار مثبت هوایی از طریق بینی و تهویه مکانیکی به دلیل تاثیر در کاهش عوارض سندرم دیسترس تنفسی شناخته شده تر می باشند. به علاوه تجویز زود هنگام این فشار و سورفاکتانت در کاهش نیاز به تهویه مکانیکی و عوارض آن موثر است. مطالعه با هدف مقایسه فشار مثبت هوایی و تهویه مکانیکی در نوزادان نارس دچار سندرم دیسترس تنفسی طراحی گردیده است. مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 60 نوزاد نارس (کمتر از 32 هفته) بررسی شدند. نوزادان پس از دریافت یک دوز سورفاکتانت داخل تراشه (4 سی سی بر کیلوگرم وزن بدن)، به طور تصادفی به ترتیب در دو گروه مورد و شاهد قرار گرفتند و حمایت تنفسی با استفاده از فشار مثبت هوایی یا تهویه مکانیکی برقرار شد. یافته ها: نوزادان دوگروه از نظر سن حاملگی و وزن تولد اختلاف معنی دار نداشتند. متوسط مدت زمان تهویه مکانیکی در گروه مورد به طور معنی داری کمتر بود (P=0.001). در روز سوم، تعداد نوزادان وابسته به ونتیلاتور در گروه شاهد بیشتر بود (26.7 درصد در برابر 83.3 درصد). از نظر تعداد دوزهای ثانویه سورفاکتانت، میزان مرگ و تعداد بیماران دچار عوارض کوتاه مدت طی بستری بیمارستانی تفاوت معنی داری بین دو گروه وجود نداشت. نتیجه گیری: در تعداد قابل توجهی از نوزادان نارس دچار سندرم دیسترس تنفسی می توان پس از دریافت سورفاکتانت، لوله تراشه را خارج نموده و تحت درمان با فشار مثبت هوایی از طریق بینی قرار داد. این امر روشی بالقوه مفید جهت حمایت تنفسی با میزان مرگ و میر و عوارض کم در نوزادان بسیار نارس می باشد.

مقدمه: انواع مختلف دستگاه های تولید فشار مثبت راه هوایی (Continuous positive airway pressure یا CPAP) در درمان سندرم دیسترس تنفسی نوزادان به کار می رود که برای هر یک از آن ها بر اساس مکانیسم تولید فشار ویژگی ها و مزیت هایی مطرح شده است. هدف از این مطالعه، مقایسه تاثیر کاربرد CPAP با دو دستگاه Bubble CPAP و Medijet CPAP همراه با تزریق سورفاکتانت در ساعات اولیه تولد در درمان این سندرم بود.روش ها: 44 نوزاد با سن حاملگی 29 تا 7/6 33 هفته با علایم بالینی سندرم دیسترس تنفسی که نیاز به اکسیژن با غلظت بیش از 21 درصد داشتند به صورت تصادفی در دو گروه دریافت Bubble CPAP و Medijet CPAP قرار گرفتند. در صورتی که ظرف 30 تا 60 دقیقه اول تولد با CPAP معادل 8 سانتی متر آب، برای حفظ مقادیر O2 در محدوده مورد نظر به FIO2 بیشتر از 40 درصد نیاز بود، سورفاکتانت تزریق شد و نوزاد دوباره روی CPAP قرار می گرفت. با ادامه نیاز به درمان با CPAP و FIO2 بیشتر از 30 درصد دو دوز دیگر سورفاکتانت در فواصل زمانی 12 ساعت تجویز شد. در صورت بروز علایم بالینی یا آزمایشگاهی دیسترس تنفسی نوزاد تحت تهویه مکانیکی قرار گرفت. سیر بالینی و عوارض بیماری در دو گروه با هم مقایسه شد.یافته ها: مدت زمان درمان با CPAP و دریافت اکسیژن (بر حسب ساعت) در گروه Bubble CPAP با گروه Medijet CPAP تفاوت معنی داری نداشت (به ترتیب 47±25.7 در برابر 46.7±22.4 با P=0.874 و 158.7±191.9 در برابر 144±165.9 با P=0.702). همچنین بین دو گروه از نظر نیاز به تهویه مکانیکی و دوز دوم و سوم سورفاکتانت و بروز بیماری مزمن ریوی و پنوموتوراکس تفاوت معنی داری وجود نداشت.نتیجه گیری: با در نظر گرفتن تعداد اندک مطالعات کارآزمایی بالینی موجود و نتایج آن ها برای اثبات تاثیر یکسان کاربرد دو روش Bubble CPAP و Medijet CPAP همزمان با تزریق سورفاکتانت در درمان سندرم دیسترس تنفسی نوزادان و بروز عوارض، مطالعات بزرگ دیگری باید انجام گیرد.

سابقه و هدف: یکی از مشکلات شایع در نوزادان نارس، نارسایی تنفسی و نیاز به تهویه مکانیکی است. جداسازی زودهنگام نوزاد از ونتیلاتور و همچنین خارج کردن زودرس لوله تراشه در نوزادان با رویکرد کاهش خطرات مورد توجه قرار گرفته است. در پژوهش حاضر، دو روش NIMV و NCPAP در نوزادان مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی که تحت ونتیلاسیون مکانیکی بودند، مقایسه گردید.مواد و روش ها: این پژوهش یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده می باشد که در سال های 1388 و 1389 انجام شد. تعداد 40 نوزاد در دو گروه مورد و شاهد بررسی شدند. نوزادان در دو گروه سنی 28 تا 32 هفته و 32 تا 37 هفته، بصورت تصادفی در دو گروه NCPAP و NIMV قرار داده شده و لوله گذاری مجدد و عوارض دو روش در نوزادان با یکدیگر مقایسه شدند.یافته ها: نوزادان در دو گروه NIMV و NCPAP از نظر خصوصیات جنسیت، سن جنینی، وزن، نوع زایمان، مدت تهویه مکانیکی، مصرف سورفاکتانت و استروئید قبل از زایمان مشابه بودند. لوله گذاری مجدد تراشه، اسیدوز تنفسی و خونریزی داخل بطنی در گروه NIMV کمتر بود (p<0.05). اما تفاوت دو گروه در مورد آپنه، هیپوکسی، پنوموتوراکس، عدم تحمل تغذیه، اتساع شکم، مدت بستری بودن و مرگ قابل توجه نبود.استنتاج: تحقیق نشان داد که اسیدوز تنفسی در گروه NIMV کمتر از گروه NCPAP می باشد. لذا ضروریست جهت جلوگیری از لوله گذاری مجدد تراشه و اسیدوز تنفسی و کاهش بروز خونریزی داخل بطنی در نوزادان مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی، هنگام قطع تنفس مصنوعی روش NIMV استفاده شود.

سابقه و هدف: سندرم دیسترس تنفسی (RDS, HMD) شایع ترین بیماری تنفسی نوزادان نارس و یکی از مهمترین علل مرگ و میر آنهاست که به دلیل کمبود سورفاکتانت ایجاد می شود. استراتژیهای متفاوتی برای درمان بیماری به کار گرفته شده است که روش INSURE (INtubation, SURfactant, Extubation to nCPAP) فواید بسیاری نسبت به تهویه مکانیکی و تجویز سورفاکتانت دارد. این مطالعه به منظور تعیین فراوانی موفقیت روش INSURE و عوامل همراه آن در نوزادان نارس با وزن کمتر از 1500 گرم مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی در بیمارستان مهدیه طی سال های 87–1386 انجام گرفته است.مواد و روش ها: مطالعه توصیفی - مقطعی روی 66 نوزاد با سن حاملگی 32-25 هفته و وزن تولد 1500-600 گرم، دارای تنفس خودبخودی و علایم بالینی متوسط تا شدید سندرم دیسترس تنفسی با روش INSURE انجام شد. در این روش سورفاکتانت از طریق لوله تراشه در مدت 3-2 دقیقه تجویز شد و پس از اکستوباسیون نوزادان تحتNaso pharyngeal CPAP  قرار گرفتند.یافته ها: میزان موفقیت این روش در بهبود نوزادان،%60.6  بود. میزان موفقیت با افزایش سن حاملگی (P=0.019) و وزن تولد (P<0.001) افزایش یافت. در گروه موفق نسبت به ناموفق، نیاز به دوز دوم سورفاکتانت (P<0.001)، میانگین مدت زمان بستری (P=0.035)، عوارض بیماری (P<0.001) و فوت (P<0.001) کمتر بود. از نظر جنس، روش زایمان، پاریتی و سن تجویز سورفاکتانت تفاوت معنی داری بین دو گروه وجود نداشت.نتیجه گیری: روش INSURE باعث کاهش نیاز به تهویه مکانیکی، عوارض بیماری، کاهش مدت زمان بستری و کاهش مرگ در نوزادان مبتلا به سندرم دیسترس تنفس می شود.

مقدمه: اگر چه ایجاد فشار مثبت مداوم راه هوایی از طریق بینی (Nasal continuous positive airway pressure یا NCPAP) در درمان نوزادان مبتلا به سندروم زجر تنفسی یک روش غیر تهاجمی و موثر است، اما بعضی عوارض مثل آسیب به تیغه بینی و عدم تحمل تجهیزات لازم برای برقراری این روش در نوزادان دیده شده است. هدف ما در این مطالعه، ارزیابی تاثیر و ایمنی روش کانولای بینی با جریان بالای گرم و مرطوب (High flow nasal cannula یا HFNC) در مقایسه با فشار مثبت مداوم راه هوایی از طریق بینی در درمان نوزادان نارس با سندروم زجر تنفسی بود.روش ها: تعداد 70 نوزاد نارس با سن حاملگی 30 تا 35 هفته مبتلا به سندروم زجر تنفسی در بخش نوزادان بیمارستان شهید بهشتی (از بیمارستان های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان) به صورت تصادفی انتخاب و به 2 گروه تقسیم شدند. گروه اول از بدو تولد فشار مثبت مداوم راه هوایی از طریق بینی دریافت کردند و این روش تا بهبود زجر تنفسی و بر طرف شدن نیاز به اکسیژن ادامه پیدا کرد (گروه NCPAP) و گروه دوم برای 24 ساعت اول فشار مثبت مداوم راه هوایی دریافت کردند و سپس تحت روش کانولای بینی با جریان بالای گرم و مرطوب قرار گرفتند تا زمانی که زجر تنفسی و نیاز به اکسیژن بر طرف گردید (گروه HFNC). دو گروه از نظر مرگ و میر و ناخوشی هایی مثل آنتروکولیت نکروزان، باز بودن مجرای شریانی، خون ریزی داخل بطنی، بیماری مزمن ریه، پنوموتوراکس، خون ریزی ریوی، آپنه، سپسیس، طول مدت بستری، زمان لازم برای کامل شدن تغذیه دهانی و طول مدت نیاز به اکسیژن مورد مقایسه قرار گرفتند. نتایج با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 11 با یکدیگر مقایسه گردیدند. مقدار P کمتر از 0.05 از نظر آماری معنی دار در نظر گرفته شد.یافته ها: تفاوتی در میزان مرگ و میر، طول مدت بستری، زمان لازم برای بهبود زجر تنفسی، آنتروکولیت نکروزان، خون ریزی داخل بطنی، بیماری مزمن ریه، پنوموتوراکس، خون ریزی ریه، آپنه، سپسیس، زمان لازم برای تکمیل تغذیه دهانی بین دو گروه مورد مطالعه، دیده نشد. در طی مطالعه، نوزادان گروه HFNC در معاینه، مخاط بینی طبیعی تری داشتند (0.0001>P). طبق نظر پرستاران به کار بردن روش HFNC از روش فشار NCPAP راحت تر بود (0.0001>P).نتیجه گیری: روش HFNC در درمان نوزادان نارس (با سن حاملگی بیشتر از 30 هفته) مبتلا به سندروم زجر تنفسی، بعد از 24 ساعت از شروع درمان با NCPAP به اندازه روش NCPAP به تنهایی موثر است. به علاوه، به کاربردن روش HFNC آسان تر از NCPAP بوده است و همچنین مخاط بینی نیز آسیب ندیده و به صورت طبیعی حفظ می شوند.

چکیده مقدمه: با توجه به اینکه تجربه سقط جنین می¬تواند عامل استرس¬زایی برای زنان باردار باشد و منجر به این شود که این زنان دچار انواع مشکلات و اختلالات روانشناختی شوند، هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی مداخله مبتنی بر یوگا و مداخله مثبت¬نگر بر کیفیت خواب زنان باردار دارای تجربه سقط مکرر بود. روش پژوهش: روش پژوهش نیمه¬آزمایشی با طرح پیش¬آزمون، پس¬آزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری کلیه زنان دارای تجربه سقط مکرر مراجعه کننده به مراکز بهداشت شهر قزوین در زمستان سال 1403 بود. در مرحله اول تعداد 45 زن با تجربه¬ بیش از 2 بار سقط انتخاب و سپس به شیوه تصادفی ساده در 2 گروه آزمایش (هر گروه 15 زن) و یک گروه کنترل (15 زن) جایگزین شدند. سپس زنان گروه‌¬های آزمایش تحت مداخله مبتنی بر یوگا و مداخله مثبت¬نگر قرار گرفتند؛ اما گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‏ای دریافت نکرد و در لیست انتظار باقی ماند. از پرسشنامه کیفیت خواب پیتزبورگ(PSQI) بویس و همکاران به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. تحلیل داده‏ها از طریق نرم‏افزار SPSS نسخه 28 با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه¬گیری مکرر انجام شد. یافته¬ها: نتایج نشان داد هر دو مداخله مذکور تاثیر معناداری بر بهبود کیفیت خواب داشته¬اند (05/0>P). نتایج آزمون تعقیبی بن‏فرونی نشان داد که مداخله مبتنی بر یوگا تاثیر بیشتری نسبت به مداخله مثبت¬نگر بر بهبود کیفیت خواب دارد (05/0>P). نتیجه¬گیری: می¬توان نتیجه¬گیری کرد که علاوه بر اثربخش بودن هر دو درمان، تقدم استفاده در بهبود کیفیت خواب زنان دارای تجربه سقط مکرر با مداخله مبتنی بر یوگا است.

مقدمه: بهزیستی ذهنی یکی از سازه های مهم روانشناسی مثبت گرا است که شناسایی عوامل مؤثر در آن از اهمیت زیادی برخوردار است و ارتقاء سطح بهزیستی ذهنی یکی از اهداف روانشناسی در عصر حاضر بوده است. هدف: پژوهش حاضر با هدف اثربخشی مداخله ی مبتنی بر آموزش مثبت بر بهزیستی ذهنی دانش آموزان انجام گرفت. روش: طرح پژوهش، نیمه تجربی و از نوع پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان پایه ی ششم ابتدائی شهرستان مرودشت تشکیل می دادند که از میان آن ها تعداد 30 نفر از این جامعه به روش نمونه گیری خوشه ای به عنوان نمونه انتخاب و در دو گروه 15 نفری (گروه آزمایش و گروه کنترل) به صورت تصادفی جایگزین شدند. به منظور گردآوری داده ها از برنامه عاطفه مثبت و منفی (واتسن و همکاران (1988) و پرسشنامه رضایت از زندگی (دینر و همکاران، 1985) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها، از آزمون تحلیل کواریانس چندمتغیری استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد مداخله آموزش مثبت موجب ارتقاء عاطفه مثبت و رضایت از زندگی و کاهش عاطفه منفی گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل گردید. نتیجه گیری: یافته های این پژوهش تلویحات کاربردی مهمی جهت اهتمام ویژه به تأثیر مداخله آموزش مثبت در بهزیستی ذهنی دانش آموزان دارد.

پژوهش با هدف اثربخشی مداخله مثبت اندیشی بر فرسودگی تحصیلی و درگیری تحصیلی دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی شهر کرمان انجام شد. روش مطالعه شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل بود. ابتدا به 100 نفر از دانش آموزان به صورت در دسترس پرسشنامه فرسودگی تحصیلی و درگیری تحصیلی داده شد و از میان آنها 40 نفر به عنوان نمونه (افرادی دارای درگیری تحصیلی پایین تا متوسط و فرسودگی تحصیلی بالا) انتخاب شدند و به شیوه تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. در این پژوهش از دو پرسشنامه درگیری تحصیلی و فرسودگی تحصیلی و همچنین بسته استاندارد آموزشی مثبت اندیشی استفاده شد. مشارکت کنندگان گروه آزمایش به مدت 8 جلسه 90 دقیقه ای آموزش داده شدند؛ درحالی که در این مدت گروه کنترل در کلاس های مثبت اندیشی شرکت نداشتند. قبل از شروع آموزش از هر دو گروه آزمایش و کنترل پیش آزمون گرفته شد. برای تحلیل داده ها از آزمون اندازه گیری مکرر استفاده شد. یافته های اجرای دو پرسشنامه نشان دادند آموزش مثبت اندیشی بر فرسودگی تحصیلی و درگیری تحصیلی دانش آموزان تأثیر معناداری دارد؛ بنابراین، می توان نتیجه گرفت آموزش مثبت اندیشی باعث بهبود فرسودگی تحصیلی و درگیری تحصیلی دانش آموزان شده است. همچنین، آموزش مثبت اندیشی در دانش آموزان باعث حذف افکار منفی و پرورش افکار مثبت شده است، سطح انرژی و توانمندی دانش آموزان را افزایش داده و این امکان را برای دانش آموز فراهم کرده است تا با رهایی از تفکر منفی، شکست را به موفقیت و تهدید را به فرصت تبدیل کنند.